Hornsby, Bruce
Indigo Park -coloured-

Info

"De extase laten voortduren", is wat elke songwriter 's ochtends voor ogen heeft. Het is de taakomschrijving, en tevens het thuisveld voor Hornsby, wiens discografie een stapel tijdloze radiohits (The Way It Is, Mandolin Rain, The End of the Innocence) en door critici geprezen albums omvat.

Maar op zijn nieuwe album streeft Hornsby niet elke keer naar een adembenemende, glanzende rapsodie. In een ander nummer gebruikt hij de terminologie van de natuurkunde om verval en achteruitgang te beschrijven: "Wanorde in de buurt, entropie hier", zingt hij met een galgenstem die klinkt alsof hij nog nooit iets dat ook maar enigszins op extase lijkt, heeft meegemaakt. De hook: "Ik probeer gewoon in vrede te roesten."

De tien nummers van Indigo Park deinen tussen die uitersten. Licht/donker. Herinnering/fantasie. Kalmte/woede. Twijfel/zekerheid. Het ene moment gebruikt Hornsby alle aanstekelijke melodieën van de Beach Boys om de glorieuze, transcendente bries op de bergtop op te roepen; een paar nummers later schuifelt hij door een dromerige Bowery-twostep en vertelt hij over slapen op asfalt met een ijzeren rooster als kussen. Hij vertelt aan iedereen die het wil horen dat het einde van de wereld niet zijn schuld was.